Ile wysp trzeba odwiedzić, żeby poznać prawdziwe Filipiny? Przewodnik HolidayCafe

Filipiny to archipelag ponad 7000 wysp, gdzie żadna pojedyncza wyspa nie pokazuje pełnego obrazu kraju. Nasza trasa studyjna prowadziła przez Manilę, El Nido, Puerto Princesę, Bohol i Cebu — a każdy z tych regionów okazał się zupełnie innym doświadczeniem. Najlepsza pora na wyjazd: listopad–maj. HolidayCafe organizuje wyjazdy do Azji od 2007 roku.

Logistyka archipelagu — dlaczego trasa wymaga planowania

Filipiny mają dwa główne lotniska międzynarodowe — Manilę i Cebu, z bezpośrednimi połączeniami m.in. liniami Emirates i Qatar Airways. Loty wewnętrzne między wyspami sprzedawane są jednak jako osobne bilety, co w praktyce oznacza nocleg tranzytowy zarówno po przylocie, jak i przed odlotem. Nie wszystkie wyspy mają też bezpośrednie połączenia lotnicze między sobą — dlatego dobra trasa wymaga sprytnego planowania, np. przylot do Manili i odlot z Cebu (lub odwrotnie), co pozwala dodać kolejną wyspę do programu bez zbędnych przesiadek. Jeden z najlepszych, sprawdzonych układów trasy to Cebu–Bohol–El Nido–Boracay–Manila — wszystkie te odcinki mają bezpośrednie połączenia.

Manila — miasto sztucznych wysp

Manila to metropolia kontrastów. Dzielnica Makati City, z rozwiniętą infrastrukturą i bliskością centrów handlowych. Dziś miasto patrzy w przyszłość — wzorem Dubaju powstają tu sztuczne wyspy (tzw. Reclamation Land), na których nieustannie tworzone są nowe dzielnice.

Centra handlowe pełnią na Filipinach zupełnie inną funkcję niż w Europie — to nie tylko zakupy, ale głównie darmowa klimatyzacja, dzięki której galerie handlowe zastępują tu miejskie place i parki.

Kontrastuje to z mniej znanym faktem: to drugie, po Warszawie, najbardziej zniszczone miasto II wojny światowej — zniszczeń podczas walk z japońskimi okupantami dokonali paradoksalnie Amerykanie.

Boracay — biały piasek i słynna White Beach

Boracay to niewielka wyspa (7 km długości, 1 km szerokości), która regularnie ląduje w rankingach najpiękniejszych plaż świata — i słusznie. Jej wizytówką jest White Beach: drobniutki, biały piasek, lazurowa, ciepła jak zupa woda i pochylone ku wodzie palmy kokosowe, które wyglądają, jakby wyszły prosto z folderu reklamowego. Mimo dużej popularności (i cen adekwatnych do tej popularności) wyspa nie sprawia wrażenia przytłoczonej tłumami — więcej tu turystów z Azji i obu Ameryk niż z Europy.

Po zmroku Boracay zmienia rytm — plażowe puby, pizzerie i dyskoteki otwierają się falą zaraz po zachodzie słońca, a życie nocne toczy się praktycznie na samej plaży lub w jej bezpośrednim sąsiedztwie. To wyspa idealna dla osób, których urlop ma polegać głównie na plażowaniu i kąpieli w krystalicznie czystej wodzie — wszystko potrzebne jest w zasięgu kilku kroków. Orientacyjny budżet dzienny bez odmawiania sobie niczego to około 100 złotych na osobę.

El Nido — najpiękniejsze miejsce na Filipinach

El Nido to małe, klimatyczne miasteczko rozciągnięte wzdłuż zatoki, pełne barów, knajpek i street foodu — idealne na wieczorny spacer. Ale prawdziwą gwiazdą regionu jest island hopping — rejsy po pobliskich wyspach, z kilkoma popularnymi trasami do wyboru. Zdecydowanie warto zaplanować dwie takie wycieczki w ciągu dwóch dni, żeby zobaczyć jak najwięcej — to, zdaniem naszego zespołu, absolutny najpiękniejszy punkt całej podróży po Filipinach i pozycja obowiązkowa w każdym programie.

Puerto Princesa — region, który wymaga rozwagi

Puerto Princesa to inna historia. Brak bezpośredniego połączenia lotniczego z El Nido oznacza konieczność około 7-godzinnej jazdy busem po wyboistych, krętych drogach — niekomfortowej zwłaszcza dla osób z chorobą lokomocyjną. Główna atrakcja regionu, Podziemna Rzeka Sabang, jest jednym z ośmiu naturalnych cudów świata UNESCO i robi ogromne wrażenie — ale samo dotarcie do niej z lotniska czy miasteczka zajmuje dodatkowe półtorej godziny w jedną stronę, a baza hotelowa w regionie wypada wyraźnie słabiej niż w innych częściach kraju. To region, który wymaga świadomego zarządzania oczekiwaniami klienta.

Bohol — czekoladowe wzgórza i coś więcej

Bohol kojarzy się przede wszystkim z Czekoladowymi Wzgórzami (Chocolate Hills) oraz małpiatkami tarsjuszami — choć same wzgórza okazały się w praktyce trochę przereklamowane, reszta wyspy w pełni to rekompensuje. Jedna z najlepszych wycieczek na całych Filipinach to tutejszy island tour łączący Czekoladowe Wzgórza, spotkanie z tarsjuszami, zjazd na tyrolce nad rzeką Loboc i rejs po samej rzece.

Cebu — historia i brama tranzytowa

Cebu pełni głównie funkcję wyspy tranzytowej, choć przyciąga też turystów chcących pływać z rekinami wielorybimi i snorkelować. To tutaj można prześledzić historię odkrycia Filipin przez Magellana — Krzyż Magellana, postawiony w 1521 roku, wciąż jest czczony jako jedno z głównych miejsc kultu religijnego w kraju, a stojąca nieopodal Bazylika Santo Niño, wzniesiona w obecnej formie w 1737 roku po trzech pożarach, to jeden z najstarszych kościołów w regionie.

Filipiny poza turystycznymi trasami

To, co najbardziej rzuca się w oczy poza hotelowymi kompleksami, to ogromne rozwarstwienie ekonomiczne kraju. Płaca minimalna wynosi około 200 USD miesięcznie, a osoby zarabiające 500–1000 USD uważane są za zamożne — przed większością domów działają małe sklepiki (sari-sari stores), gdzie towary sprzedaje się w pojedynczych porcjach: łyżka sosu sojowego, łyżka oleju, jedna porcja szamponu na kąpiel — bo klientów po prostu nie stać na zakup pełnych opakowań. Wielu Filipińczyków pracuje za granicą, wysyłając zarobki rodzinom w kraju. Na wyspach takich jak Palawan wciąż dominują blaszane szałasy bez drzwi i okien, a dopiero na Bohol pojawiają się murowane domy, świadczące o wyższym statusie materialnym mieszkańców.

Jeśli rozważacie podobną trasę, aktualne oferty na Filipiny znajdziecie w katalogu HolidayCafe