Antarktyda — jak wygląda wyprawa na siódmy kontynent i co trzeba wiedzieć przed wyjazdem? Przewodnik HolidayCafe

Antarktyda to jedna z najbardziej wyjątkowych wypraw na świecie — lodowce, pingwinie kolonie i wieloryby na wyciągnięcie ręki, dostępne wyłącznie luksusowymi rejsami ekspedycyjnymi. Sezon trwa od listopada do marca, a na miejsce dociera się albo rejsem przez Drake Passage z Ushuaia, albo w wariancie fly-cruise — z przelotem prosto na Antarktydę i rejsem z powrotem. HolidayCafe organizuje wyjazdy egzotyczne od 2007 roku.

Jak dojechać na Antarktydę

Zanim ruszymy w logistykę, mała, ale ważna uwaga językowa, bo w rozmowach z klientami to pytanie wraca regularnie: Antarktyda i Antarktyka to nie to samo. Antarktyda to kontynent — sama masa lądowa pod kilometrami lodu, na którą naprawdę stawia się nogę tylko podczas lądowań na Półwyspie Antarktycznym lub kontynentalnym wybrzeżu. Antarktyka to dużo szerszy region — wszystko na południe od konwencjonalnej granicy (zwykle przyjmuje się 60. równoleżnik), czyli też otaczające wyspy, jak Szetlandy Południowe, przez które przepływa większość rejsów. W praktyce większość wyprawy spędza się właśnie w Antarktyce — pływając między wyspami i krą lodową — a moment zejścia na sam kontynent to jeden z najważniejszych punktów programu, ten, na który czeka się od pierwszego dnia.

Klasyczna droga zaczyna się długo przed samym rejsem: przelot do Buenos Aires, potem kolejny, krótszy skok do Ushuaii w Argentynie — najbardziej południowego miasta na świecie, które samo siebie nazywa “El Fin del Mundo”, końcem świata. Lądowanie tam już robi wrażenie — po jednej stronie miasteczko przyklejone do podnóża gór, po drugiej kanał Beagle i dalej już tylko ocean. Z Ushuaii statek wypływa przez Drake Passage, czyli ok. 965 km otwartego oceanu między kontynentami, które przechodzi się zwykle w około 48 godzin. To przejście ma swoją reputację nie bez powodu — morze bywa tam naprawdę wzburzone, w mniej więcej jednej na cztery-pięć przepraw robi się solidnie, więc warto być na to przygotowanym mentalnie i praktycznie (leki na chorobę morską w kabinie, nie w walizce na dnie szafy).

Nasza wyprawa poszła inną drogą — w wariancie fly-cruise, który z roku na rok robi się coraz popularniejszy. Zamiast dwóch dni kołysania na otwartym oceanie na starcie, polecieliśmy prosto na King George Island w Szetlandach Południowych, gdzie czekał na nas Silver Wind Silversea. Statek ruszał od razu w głąb Antarktyki, a Drake Passage przechodziliśmy tylko raz, w drodze powrotnej, kończąc rejs w Puerto Williams w Chile. Dla kogoś, kto chce ograniczyć czas na otwartym oceanie do minimum — i mieć więcej dni na to, po co się tam właściwie płynie — to naprawdę wygodna opcja.

Co można zobaczyć na miejscu

Trasa prowadziła przez Antarctic Sound, Półwysep Antarktyczny i z powrotem przez Szetlandy Południowe, i każdy z tych fragmentów wyglądał inaczej. Antarctic Sound bywa nazywany “doliną gór lodowych” — i słusznie, bo spore tabularne góry lodowe, czasem wielkości kilku boisk, dryfują tam wolniej niż statek, więc kapitan musi je po prostu objeżdżać. Dalej, przy samym Półwyspie, krajobraz robi się jeszcze bardziej surowy: ściany lodowców schodzące prosto do wody, śnieg, który w pewnym momencie zaczyna wyglądać identycznie bez względu na to, w którą stronę się patrzy, i cisza, która w pewnym sensie jest tam największą atrakcją.

Zwierzęta nie czekają w kolejce, ale nie trzeba na nie długo czekać. Z pokładu, zwłaszcza wieczorami, regularnie widuje się wieloryby — humbaki wyskakujące z wody albo po prostu fontanny z dechu w oddali. Podczas lądowań pontonami (zodiac) prosto na brzegu czekają całe kolonie pingwinów, które najzwyczajniej w świecie nie zwracają na ludzi większej uwagi — chodzą, kłócą się o kamyczki do gniazd i zupełnie ignorują fakt, że ktoś stoi dwa metry dalej z aparatem.

Jak wygląda rejs ekspedycyjny

To nie jest klasyczny rejs wycieczkowy i warto to sobie uświadomić już przy pakowaniu walizek. Statki klasy lodowej, jak nasz Silver Wind — przebudowany w 2021 roku na jednostkę ekspedycyjną, z pojemnością ograniczoną w wodach polarnych do ok. 240 gości — mają na pokładzie całą flotę pontonów (zodiac) do lądowań oraz zespół ekspertów polarnych: biologów, geologów, czasem historyków, którzy prowadzą wykłady o lodzie, zwierzętach i historii kontynentu między kolejnymi wyjściami na brzeg.

Dzień na Antarktydzie ma swój rytm, który szybko się zapamiętuje: pobudka wcześniej niż zwykle, komunikat przez radiowęzeł o planie na dziś (który może się zmienić w zależności od pogody — tu natura zawsze ma ostatnie słowo), śniadanie, pierwsze wyjście pontonem, czas na pokładzie z wykładem albo po prostu z kawą i widokiem przez okno, i drugie wyjście po południu. Dwa lądowania dziennie to standard, czasem trzy, jeśli pogoda pozwala — i to właśnie te wyjścia na lód, nie sam statek, są tutaj prawdziwym punktem programu.